" آن روز تمام بازار شهر در التهاب بود. سخن از شجاع ترين مرد عرب ، علی عليه السلام بود که برای فروش زره خود به بازار آمده بود تا خرج مراسم عروسی اش را تأمين کند. من هم که لباسی ساده و در عين حال زيبا بودم در دکان خياط به اطراف نگاه می کردم، تا آنکه شخصی آمد و مرا از خياط خريد. در شور و اشتياق اين بودم که بدانم صاحب من کيست و خانه جديد من کجاست. مرتب به اين طرف و آن طرف نگاه می کردم تا اينکه ....

      باورم نمی شد ، اينجا خانه پيامبر است  ومن !!!...  من پيراهن فاطمه زهرا ، بهترين و برترين بانوی  دو عالم شده بودم . چه بخت بزرگی است  که زهرای مرضيه مرا در مراسم ازدواجش با علی عليه السلام بر تن خواهد کرد؟  غرق در سرمستی و شادی بودم . احساس می کردم عالمی به من با چشم حسرت می نگرد. من پيراهن قامتی بودم که خداوند بر او فخر می کرد ، پيامبر بوی بهشت را از آن می جست. صدای نفس های قدوسی او را می شنيدم.نفس هايی که با هرکدامشان ذکر پروردگار را بر زبان می آورد.

     جماعت  آماده بودند تا براي همراهی عروس، به سمت خانه علی عليه السلام بروند. من در شادی خويش جماعت را می نگريستم. ناگهان صدايی جماعت را از رفتن بازداشت. صدايی که بانوی مرا خطاب کرده بود و طلب ياری می کرد. همگان در انديشه اين واقعه بی موقع بودند ، عده ای می خواستند تا آن زن نيازمند را از خواسته اش منصرف کنند. اما در ميان تعجب همگان بانوی من امر کرد تا پيراهن کهنه اش را بياورند.

     آری او بدون هيچ منتی مرا به آن نيازمند بخشيد و به سمت خانه اميدش رفت ، بدون کمترين توجه به تجملات . جماعت حيرت زده بودند ،  ومن با چشمان خود ديدم که آن زن اشک شوق می ريخت وبانويم را دعا می کرد، ديدم که قطرات اشک علی عليه السلام  در آن هنگام بر لبخند زيبايش چکيد. آری من خودم ندای "پدرش به فدايش" را که  پيامبر بر زبان آورد، شنيدم ."