در گذر ایام با هم باشیم

امروز ۱۱۰ روز از عقدمان می گذرد.

۱۱۰ ٬ یک عدد مقدس و زیبا٬ به نام مردی که شیعه اوییم.

عددی که همیشه در روزشمار و سالشمار هر اتفاقی٬

نقطه عطف خوبی است.

درست است که در نظر خیلی ها ۱۱۰ و ۱۴ و امثال آن ها فقط عدد است.

اما به نظر من هر کدام می توانند بهانه و نقطه عطفی باشند...

برای آغاز خوبی ها٬

یا اگر خوبی هست٬ که هست...

می توانند بهانه ای باشند برای اوج گرفتن در خوبی.

پس...

یا علی مدد!

محمدم!

با هم بودنمان ۱۱۰روزه شد.

تبریک!

و

ممنون برای همه چیز!

" آن روز تمام بازار شهر در التهاب بود. سخن از شجاع ترين مرد عرب ، علی عليه السلام بود که برای فروش زره خود به بازار آمده بود تا خرج مراسم عروسی اش را تأمين کند. من هم که لباسی ساده و در عين حال زيبا بودم در دکان خياط به اطراف نگاه می کردم، تا آنکه شخصی آمد و مرا از خياط خريد. در شور و اشتياق اين بودم که بدانم صاحب من کيست و خانه جديد من کجاست. مرتب به اين طرف و آن طرف نگاه می کردم تا اينکه ....

باورم نمی شد ، اينجا خانه پيامبر است ومن !!!... من پيراهن فاطمه زهرا ، بهترين و برترين بانوی دو عالم شده بودم . چه بخت بزرگی است که زهرای مرضيه مرا در مراسم ازدواجش با علی عليه السلام بر تن خواهد کرد؟ غرق در سرمستی و شادی بودم . احساس می کردم عالمی به من با چشم حسرت می نگرد. من پيراهن قامتی بودم که خداوند بر او فخر می کرد ، پيامبر بوی بهشت را از آن می جست. صدای نفس های قدوسی او را می شنيدم.نفس هايی که با هرکدامشان ذکر پروردگار را بر زبان می آورد.

جماعت آماده بودند تا براي همراهی عروس، به سمت خانه علی عليه السلام بروند. من در شادی خويش جماعت را می نگريستم. ناگهان صدايی جماعت را از رفتن بازداشت. صدايی که بانوی مرا خطاب کرده بود و طلب ياری می کرد. همگان در انديشه اين واقعه بی موقع بودند ، عده ای می خواستند تا آن زن نيازمند را از خواسته اش منصرف کنند. اما در ميان تعجب همگان بانوی من امر کرد تا پيراهن کهنه اش را بياورند.

آری او بدون هيچ منتی مرا به آن نيازمند بخشيد و به سمت خانه اميدش رفت ، بدون کمترين توجه به تجملات . جماعت حيرت زده بودند ، ومن با چشمان خود ديدم که آن زن اشک شوق می ريخت وبانويم را دعا می کرد، ديدم که قطرات اشک علی عليه السلام در آن هنگام بر لبخند زيبايش چکيد. آری من خودم ندای "پدرش به فدايش" را که پيامبر بر زبان آورد، شنيدم ."

همراه که خوب باشد،

راه ناهموار هم، صاف و هموار می شود.

هر جا سنگی جلوی پایت پیدا می شود٬ آن را بر می دارد.

اگر پایت به در چاله برود و زمین بخوری،

دستت را می گیرد و بلندت می کند،

خاک از لباس هایت می تکاند تا در ادامه راه سرافکنده نباشی.

تا میانه راه که پیش بروی، می بینی که تو هم شده ای مثل او...

روی زمین خم شده ای و سنگ از راهش برمی داری.

چه زیبا!

خیلی هایمان می گوییم نمی شود هیچ چیز را تغییر داد.

می نشینیم سر جایمان که مبادا سر بخوریم و بیفتیم...

حتی قطره آب به آن کوچکی٬ با حرکتش خیلی چیزها را تغییر می دهد.

حداقل آب را به تلاطم می اندازد.

همین زیباست.

آن وقت ما فکر می کنیم نمی شود؟!!!  

وقتی در راه درست قدم می‏گذاری و در میان قدم‏هایت خدا در ذهن و قلبت هست،

از خودش بخواه کمکت کند.

وقتی همیشه ترس این را داری که نکند از او دور شوی، نکند در رسیدن به هدفت فراموشش کنی، نکند مغرور شوی... از خودش یاری طلب! خدا مهربان و رئوف است، کمکت می‏کند.

اصلا تا همین الان که داری نفس راحت  می‏کشی و به‏ات خوش می‏گذرد، کار اوست. بی‏شک خودت هم قبول داری. پس از این به بعد هم خودش است که باید دستت را بگیرد. خدا با توست.

رسیدنت به هدف نزدیک است.

با خدا بمان!

سخت است؛ با هم بودن را می‏گویم.

می‏ترسم نتوانیم...

نه اینکه نتوانیم، می‏ترسم نشود؛

خب زندگی که فقط یکی دو روز نیست. یک عمر قرار است در کنار یکی بمانی.

ریسک است. ممکن است هر روز یک اخلاق جدید از طرفت ببینی. حالا ممکن است خوب باشد یا...

اگر غیرقابل تحمل باشد، چه می‏شود؟!!!

تازه اگر او هم خیلی خوب باشد، خودم را چه کنم؟!

تحمل سختی‏ ندارم. اگر زندگی سخت بشود چه کار کنم؟!

زندگی که همه چیزش درست نباشد زندگی نیست که...

باید به آدم خوش بگذرد.

نه. با هم بودن سخت است.

فردیت آسان‏تر است. تنها می‏مانم.

اینطوری بیشتر خوش می‏گذرد.

***

درست است که یک عمر زندگی است، اما از کجا معلوم که چقدر است؟

50سال دیگر؟ 30سال؟ 15سال؟ چند سال؟ چند روز؟

معلوم نیست دیگر.  

پس چرا فقط برای امروز زندگی نکنیم؟

فقط برای امروز سختی را تحمل کنیم!

فقط برای امروز تلاش کنیم با گذشت باشیم!

فقط برای امروز یاد بگیریم که مشکلات را حل کنیم و از آن نگریزیم!

فقط برای امروز نعمت‏های بی‏شمار خداوند را در دستانمان، ببینیم و به خاطر بسپاریم!

فقط برای امروز، خوبی‏های همسرمان را ببینیم و یادمان باشد دوستش داریم!

فقط برای امروز.

***

اینطوری، روزها می‏گذرند و زندگی هم‏چنان خوب و آسان است.

دقت که کنیم، می‏بینیم سال‏هاست "در گذر ایام با هم بوده‏ایم"؛ مهربان، یک‏دل و خوشبخت.

با مسائل و مشکلات رنگارنگ دست‏وپنجه نرم کرده‏ایم، بی‏آنکه به‏مان بد بگذرد.

آن‏وقت است که باور می‏کنیم زندگی همینطوری است.

شیرین و آسان.

والله، که اللهی و یگانگی ات آرامش بخش تمام تنهایی هاست ، خوب می دانم که جز عشق به تو هیچ چیز دیگر نداشته ام ، وخود واقفم که از خواندن اولین حرف الفبای بندگی ات عاجز بوده ام....

یاری ام کن اکنون که دریایی از عاطفه را نصیبم کردی قدرشناست باشم . یاری کن همواره نیازمند تو باشم و بی نیاز از غیر...

بپذیر ما را ، بپذیر به درگاه بندگی ات تا اگر سر از مسیر وصالت ، اندکی چرخاندیم ، همچون کودکان بازیگوشی که به حال خود رها نیستند، گوشمان را بپیچانی ، بگذار طعم شیرین تازیانه های تو مدام این نغمه را در گوشمان زمزمه کند که تو ما را می بینی و به بندگی می پذیری و می خواهی ...

سلاااااااام

ما با همیم.

اصلا دوست نداریم تو شادی ما، شما غایب باشید.